De setting doet veel: een oude busgarage in Sloterdijk, groot en ruw, met genoeg ruimte om een nacht te laten ademen. Geen glimmende “loungeclub”-vibe, wel beton, hoogte en een lichtplan dat de zaal kan omgooien van donker en strak naar bijna festival-achtig. Dat industriële karakter is niet decoratief—het bepaalt hoe je beweegt, hoe je hoort, hoe je blijft.
LOFI werd in 2019 opgezet door Nelson Yogh Niemel (Slapfunk) en Samuel Taselaar (Nomads Festival). Hun idee is simpel maar zeldzaam: een plek waar elektronische muziek niet het achtergrondgeluid is, maar het onderwerp. Dat zie je terug in hoe de avonden zijn opgebouwd: minder ‘hits’, meer flow. Sets mogen opbouwen, doorsudderen, weer terugpakken.
De programmering mixt bekende namen met selectors die hier juist goed passen omdat ze tijd nemen. Resident Advisor noemt bijvoorbeeld dat LOFI sinds de opening artiesten als Rhadoo, Tama Sumo en Beta Librae boekte—een hint naar het soort publiek en het soort nachten dat je kunt verwachten.
Daarnaast hamert LOFI zelf op een open en inclusieve vloer met zero tolerance voor discriminatie. Dat is geen bijzin: het is onderdeel van de clubcultuur die ze willen bouwen.
Bij LOFI draait het minder om ‘uitgaan’ en meer om een nacht die je samen maakt op de dansvloer.
Wat LOFI sterk maakt als local-adres, is dat het niet probeert iedereen te pleasen. Je gaat hier heen als je zin hebt in elektronisch met aandacht: langere spanningsbogen, minder afleiding, meer collectieve focus. En omdat het gebouw zo eigen is, voelt een goede nacht hier ook echt als LOFI—niet als “weer een clubavond ergens”.