Op 16 maart 2026 ging La Mesa open op de George Gershwinlaan. Niet de meest voor de hand liggende buurt voor een gezellig Spaans restaurant, want de Zuidas staat vooral bekend om glazen torens en zakenlunches met bonnetjes. Maar dat is precies waar La Mesa op inspeelt. Het concept is gebouwd op het idee dat een tafel mensen bij elkaar brengt, of je nu met zijn tweeën komt of met een grotere groep.
Het menu gaat twee kanten op. Enerzijds zijn er de tapas, kleine gerechten op basis van hoogwaardige Spaanse ingrediënten die je deelt met wie er naast je zit. Anderzijds is er de grill. Gegrilde gerechten als aanvulling op de kleinere hapjes, zodat het een volwaardige maaltijd wordt zonder dat je per se een driegangenmenu doorploegt. De Baskische invloed is daarbij niet verwaarloosd: die keuken staat bekend om directe smaken, goede producten en weinig gedoe eromheen. Dat past bij de toon die La Mesa wil neerzetten.
De wijnkaart sluit aan op de keuken, met een selectie die bij Spaanse smaken hoort. Geen uitgebreid wereldwijnoverzicht, maar een gerichte keuze die aansluit op wat er op tafel staat. De sfeer is informeel, zeggen ze zelf. En dat is voor de Zuidas geen overbodige luxe, want de buurt heeft genoeg strakke eetgelegenheden waar je je instinctief gedeisd houdt. La Mesa mikt op iets losser, iets warmer.
La Mesa brengt een Spaans-Baskische aanpak naar een deel van de stad dat dat nog niet had.
De naam ‘la mesa’ is bewust gekozen. De tafel als symbool voor verbinding, voor samenkomen, voor het ritueel van samen eten. Dat klinkt misschien zwaarder dan het is, want in de praktijk gaat het gewoon om goede tapas en gegrilde gerechten in een prettige omgeving. La Mesa brengt een Spaans-Baskische aanpak naar een deel van de stad dat dat nog niet had. En soms is dat genoeg reden om erheen te gaan.