Vijfentwintig jaar na de release van ‘The Magnificent Tree’ komt Hooverphonic terug naar Paradiso met een jubileumshow die het album centraal zet. De Belgische band – bekend om filmische pop met een triphop-rand – kiest voor de Grote Zaal en een opbouw die van intiem naar groot gaat. Het resultaat is een avond die balanceert tussen nostalgie en finesse: herkenbare melodieën, dieper laagwerk en die typische Hooverphonic-spanningsboog die langzaam aantrekt.
De aanleiding is helder: het album is een kroonstuk in hun repertoire en leeft nog steeds op podia en playlists. In Paradiso krijgen de nummers nieuwe lucht; arrangementen worden aangescherpt en hier en daar subtiel hertekend, zodat oude favorieten opnieuw glanzen zonder hun karakter te verliezen. Tussendoor schuift de band materiaal van recente jaren naar voren, als echo of tegenkleur, waardoor de set voelt als één verhaal in plaats van losse hoofdstukken.
Het mooie aan Paradiso is hoe details hoorbaar blijven, ook wanneer het volume omhoog gaat. In de balkons zindert het, vooraan is elke nuance te volgen: strijkerslijnen, een bas die juist doseert, percussie die tekstuur legt onder de zang. De zaal dwingt tot luisteren en beloont meteen. Daarmee past de locatie perfect bij Hooverphonic’s stijl, die het moet hebben van dynamiek in plaats van enkel decibellen.
Praktisch is het strak geregeld. Deuren gaan open om 19.00 uur; om 19.30 staat de supportact op het podium en om 20.30 begint het hoofdprogramma. Tickets lopen via Paradiso; reguliere en ledenprijzen zijn duidelijk vermeld. Fijn bij een zondagshow: geen gedoe, op tijd binnen en de muziek zijn werk laten doen.
Voor wie Hooverphonic al kent, is dit een kans om het album opnieuw te horen in een zaal die elke laag doorlaat. Voor nieuwkomers is het een ideale kennismaking: melodieën die blijven hangen, sfeer die niet kapot te krijgen is en een band die na decennia nog steeds precies weet hoe je spanning opbouwt. En ja, je stapt na afloop de Weteringschans op met het gevoel dat dit soort avonden de reden zijn dat Paradiso nog altijd een tempel is voor popmuziek.
“Een album dat blijft groeien — precies daarom werkt Paradiso zo goed.”
Het jubileumkader – ‘The Magnificent Tree 25 Years’ – maakt ook het publiek onderdeel van het verhaal. Je hoort zacht meeneuriën, ziet telefoons in de zak blijven en merkt dat het hier om luisteren gaat. Het is popmuziek met kamermuziekmanieren: eerst klein, dan groot, dan terug naar fluisterzacht. Met dat spel heeft Hooverphonic zich onderscheiden, en precies daarom werkt een zaal als Paradiso zo goed. Deze avond is geen museumstuk, maar een levend album dat meegroeit met de band én met het publiek.