Op de Nes, de theaterstaat van de binnenstad, staat een pand met een geschiedenis die teruggaat tot 1342. Ooit een tabaksveiling, nu een rijksmonument dat theater, muziek en commerciële evenementen onder één dak brengt. TOBACCO Theater opende in 1983 als theater en bedacht sindsdien een model dat je niet overal tegenkomt: geen subsidie, gewoon zelf je geld verdienen. Congressen, productpresentaties en bedrijfsfeesten betalen de huur, en die opbrengsten gaan rechtstreeks naar gratis ruimte voor culturele programmering. Directeur Erik van Wilsum stuurt dat hele circus aan.
Het pand telt negen zalen, met capaciteit van twintig tot zeshonderd personen. De hoofdtheaterzaal biedt plek aan driehonderdvijftig mensen in theatervorm. Maar dan is er nog de keuken. Verstopt in de zogenoemde verborgen catacombes van het gebouw zit een hospitality keuken onder leiding van Michelin-sterchef Dennis Huwaë. Hij werkt met verse, lokale ingrediënten en verzorgt ontbijt, lunch en diner voor wie dat wil. Dat is geen bijzaak. Een sterrenchef in een theaterkeuken, midden in een rijksmonument, dat vraagt aandacht.
De industriële, historische uitstraling van het pand is meteen voelbaar als je binnenstapt. Hoge plafonds, ruwe materialen, de sfeer van een gebouw dat veel heeft meegemaakt. Aan de buitenkant heeft kunstenaar Sef Hansen een streetart-kunstwerk op de gevel gezet, zodat je het theater al van verre herkent. Commercial Manager Liza Henzen en Location Manager Julia van der Kolk zorgen ervoor dat de zalen gevuld blijven, aan de commerciële en culturele kant. Juul Dorreboom houdt de marketing in de hand, samen met grafisch ontwerper Alisa te Nijenhuis.
Commerciële evenementen betalen de rekening, zodat cultuur gratis haar gang kan gaan: dat is het model van TOBACCO in een zin.
Commerciële evenementen betalen de rekening, zodat cultuur gratis haar gang kan gaan: dat is het model van TOBACCO in een zin. Of je nu komt voor een jazzavond met Sabrina Starke, een concert via TOBACCO LIVE, of gewoon wil eten bij Dennis Huwaë, het pand aan de Nes biedt elke keer iets anders. Een theater dat zichzelf bedruipt en ondertussen ruimte maakt voor anderen. Dat is niet niks.