Het werk van Martine Gutierrez laat zich niet zomaar in een hokje plaatsen. Als transdisciplinair kunstenaar gebruikt zij zowel fotografie als video om popcultuur te deconstrueren. Gutierrez is de motor achter haar creaties, waarbij ze optreedt als onderwerp, kunstenaar en muze ineen. Ze fabriceert haar eigen beroemdheid om zo bestaande machtsstructuren en objectivering in de media satirisch te bevragen. Haar benadering is geworteld in een multiculturaliteit die voortkomt uit haar achtergrond als eerste generatie kunstenaar van inheemse afkomst en haar rol als LGBTQ-bondgenoot. In haar beelden vermengt ze de visuele taal van commerciële luxe met een eigenzinnige doe-het-zelf esthetiek.
Eerdere projecten, zoals Real Doll uit 2013, Girl Friends uit 2014 en Line Up uit 2014, legden de basis voor haar verkenningen van gender en intimiteit. In deze werken gebruikte zij vaak etalagepoppen als ambigue personages in steeds veranderende realiteiten. Haar semi-autobiografische filmreeks Martine Part I tot en met IX vormt een kernstuk in haar ontwikkeling. Dit project begon tijdens haar studie aan de Rhode Island School of Design en werd jaren later voltooid in New York. Het volgt haar personage in een zoektocht naar zelfontdekking, van Providence naar New York via Centraal-Amerika en het Caribisch gebied, waarbij ze communiceert met stedelijke architectuur en natuurlijke elementen zoals water, zand en lucht.
Ze daagt de constructie van binaries door het blurring van hun borders uit, Gutierrez insist dat gender, like all things, is entangled.
De visuele stijl van Gutierrez valt op door het gebruik van alledaagse materialen. Voor haar kostuums en decors grijpt ze naar zaken als bloemen, veren, karton en textiel, die ze inzet binnen een professionele advertentiecontext. In haar project ANTI-ICON vertolkte zij tien mythologische en historische figuren, waaronder Aphrodite, Atargatis, Cleopatra, Koningin Elizabeth I, Gabriel, Lady Godiva, Helena van Troje, Judith, Mulan en de Koningin van Sheba. Deze reeks werd in 2021 gepresenteerd door het Public Art Fund in meer dan vijftig verschillende wijken. De installatie maakte gebruik van driehonderd JCDecaux bushaltes als onverwachte expositieruimte voor haar portretten.
Het werk van Gutierrez is diep verbonden met het doorbreken van binaire constructies. Ze stelt dat gender verweven is en verzet zich tegen het lineaire kader van oppositioneel denken. Haar voortdurend evoluerende zelfbeeld toont de samenloop van uiteenlopende manieren van zijn. Terwijl ze de esthetiek van alledaagse reclame gebruikt om haar boodschap over te brengen, dwingt ze de toeschouwer om stil te staan bij de constructie van onze eigen identiteit. De kunstenaar zelf vat deze complexe houding krachtig samen. Ze daagt de constructie van binaries door het blurring van hun borders uit, Gutierrez insist dat gender, like all things, is entangled. Dit maakt haar bijdrage aan het hedendaagse kunstdiscours onmisbaar.