Er zijn weinig plekken in de stad die zo consequent zichzelf zijn gebleven als Café Bern. Terwijl de Nieuwmarkt in bijna vijf decennia compleet veranderde, van rauwe stadsbuurt vol onzekerheid rondom de metroaanleg tot toeristische trekpleister, bleef het café doen waar het goed in is. Kaasfondue, prime rib, spaghetti. En een sfeer die je niet kunt namaken met een interieurarchitect.
Helmut Winzeler richtte Café Bern op op 26 augustus 1978, precies op het moment dat de Nieuwmarkt geen aantrekkelijke plek was om een zaak te beginnen. De buurt tussen het einde van de Zeedijk en de getroffen straten rondom de metroaanleg gold als een plek die je liever vermeed. Winzeler zag dat anders. Hij opende er een bruin café met een Zwitsers hart, en het publiek vond hem. Na een renovatie van acht maanden heropende de zaak in april 2015, maar het karakter bleef intact.
Het pand aan de Nieuwmarkt combineert drie dingen in één: bruin café, restaurant en een klein hotel. Donker hout, het geroezemoes van mensen die dicht op elkaar aan tafel zitten, de geur van gesmolten kaas. Aan de muren wisselen kleine kunsttentoonstellingen elkaar af, recent hing er werk in het kader van ‘The April Bags’ uit 2026. Het is geen galerie, het is een café dat ook ruimte maakt voor kunst. Dat is het verschil.
Het Parool heeft Café Bern meerdere jaren op rij uitgeroepen tot het beste fonduerestaurant van de stad, en wie er een keer heeft gegeten begrijpt waarom.
Reserveren doe je uitsluitend per telefoon. Geen formulier, geen app, gewoon bellen. Dat past bij een café dat nooit heeft geprobeerd mee te bewegen met elke nieuwe trend. De Nieuwmarkt is de Nieuwmarkt, en Café Bern is Café Bern. Al bijna vijftig jaar lang hetzelfde adres, hetzelfde gerecht, dezelfde eigenzinnigheid. Dat is geen nostalgie, dat is gewoon weten wie je bent.