Hoe het project ontstond
Blok fotografeerde twee en een half jaar lang zwangere mensen in verschillende Europese landen, op uiteenlopende momenten in de zwangerschap. Haar ervaringen in een Nederlandse abortuskliniek riepen dringende vragen op over keuzevrijheid en autonomie over het vrouwelijk lichaam.
Haar Nederlands-Poolse achtergrond speelt een rol in het werk: het bewustzijn van verschuivende ideologieën tussen Oost en West loopt als een draad door haar praktijk. Polen heeft een van de strengste abortusverboden van Europa. Nederland niet. Blok werkte in beide contexten en laat dat contrast niet expliciet benoemen, maar wél voelen.
Wat je ziet in Foam
De tentoonstelling weeft portretten, close-ups, abstracte beelden en scènes van spelende kinderen samen met fragmenten uit dagboeken, notities en observaties. Niets is keurig opgedeeld per thema. Je loopt langs een portret van een zwangere vrouw, dan een close-up van speelgoed, dan een handgeschreven aantekening van de kliniek. In het midden van de ruimte staat een tekstblok met haar getuigenis van het werk in de abortuskliniek — dat zorgt voor een directe dialoog tussen woord en beeld.
De titel Love Shit verwijst naar de rommelige werkelijkheid van voortplanting, waarin speelse lichtheid, lichamelijke verandering en tegenstrijdige emoties door elkaar lopen.
Love Shit beweegt tussen kwetsbaarheid en ongemak in een emotioneel ambivalente verkenning van voortplanting, keuzevrijheid en lichamelijke autonomie — onderwerpen die wereldwijd aan urgentie winnen nu reproductieve rechten van vrouwen steeds meer onder druk staan.
Analoog en dichtbij
Alle foto’s zijn gemaakt op analoge 35mm. Blok fotografeert zwangere vrouwen, kinderen en stellen, naast abstracties en dagboekfragmenten. De keuze voor analoog is geen stijlmiddel maar een manier van werken: langzamer, dichter bij de mensen voor de lens. Blok bouwt langdurige relaties op met haar protagonisten en werkt zich in binnen specifieke contexten.
Gelijktijdig met Love Shit loopt in Foam ook War Is Personal van Julia Kochetova — een fotografisch dagboek vanuit Oekraïne. Twee tentoonstellingen die op het eerste gezicht niets met elkaar te maken hebben, maar beide laten zien hoe het politieke het lichaam raakt.