Het Mirandapaviljoen aan de Amsteldijk heeft in de loop der jaren veel gezien, maar wat Ashley Kelders en Gijs van der Wilk er nu in hebben gebouwd, past verrassend goed bij het karakter van dit pand. Monne zit hier met een mediterraan concept dat niet probeert groots te zijn, maar gewoon goed wil zijn. Buiten het water van de Amstel, binnen gerechten die ergens tussen Marseille en de Amalfikust zijn blijven hangen. Dat klinkt ambitieus, maar de aanpak is nuchter: goede ingrediënten, zorgvuldig geselecteerde lokale leveranciers, en een keuken die weet wat ze doet.
Kelders en Van der Wilk vernoemden hun restaurant naar Salomon de Miranda, de historische figuur aan wie dit pand zijn naam dankt. Dat is meer dan een marketinggreep. Het Mirandapaviljoen heeft een rijke geschiedenis, en Monne probeert die geschiedenis te eren in plaats van te verdringen. De naam is een hommage, het concept een logisch verlengstuk van wat de plek al decennia uitstraalt: een rustpunt aan het water, even buiten de drukte van de stad.
Het terras ligt direct aan de Amstel. Als het weer meewerkt, en in Amsterdam is dat altijd een gok, schuift het restaurant mee naar buiten en worden de openingstijden langer. De combinatie van water, licht en een bord eten dat naar het zuiden smaakt, doet iets met je humeur. Binnen is het pand zelf al een reden om te komen: het Amstel Boathouse heeft de botten van een historisch gebouw, en Monne heeft dat niet weggepoetst.
Het Mirandapaviljoen heeft een rijke geschiedenis, en Monne probeert die geschiedenis te eren in plaats van te verdringen.
De Amsteldijk is een buurt die weinig restaurantgeweld kent. Dat maakt Monne des te logischer hier. Het pand vraagt om een plek die rust uitstraalt en tegelijk iets te bieden heeft, en dat is precies wat Kelders en Van der Wilk voor ogen hadden. Mediterraan eten, een glas wijn, het geluid van het water. Soms hoeft het niet ingewikkelder dan dat.