Bij Tewatashi kom je niet binnen om te kiezen uit een lange kaart. Je gaat zitten aan de counter, kijkt mee hoe elke gang wordt opgebouwd, en laat het menu het werk doen. De setting is bewust klein en rustig: minimalistisch, sereen, en zo dicht op de chef dat je vanzelf merkt hoeveel er gebeurt vóór iets je bord raakt.
De basis is omakase met seizoensproducten. Dat betekent: geen vaste herhaling, wel een duidelijke lijn. Je krijgt een zorgvuldig opgebouwde reeks Japanse gerechten en nigiri, waarbij Edomae-technieken terugkomen in hoe vis wordt voorbereid en geserveerd. Niet “show”, maar precisie: snijwerk, temperatuur, rijping en timing. Juist daardoor voelt het persoonlijk, ook zonder dat het een praatavond wordt.
Tewatashi is bovendien geen one-man act. In de officiële teamopbouw wordt gewerkt met een vaste rolverdeling: een sushichef die de Edomae-lijn draagt, een sake-sommelier/manager die pairing en service bewaakt, en een tea master die het theedeel serieus neerzet. Het interieur is eveneens bewust ontworpen als onderdeel van de ervaring: weinig afleiding, veel focus.
Je merkt hier snel dat ‘simpel’ niet hetzelfde is als ‘makkelijk’—alles is precies afgesteld.
Wat het voor De Pijp interessant maakt, is dat het geen drukke “kom-voor-de-hype” plek probeert te zijn. Het is eerder een rustpunt tussen de reuring: je zit stil, je kijkt, je eet, en je hebt aan het einde het gevoel dat je echt ergens doorheen bent geleid. Als je van omakase houdt, is dit een plek die vooral werkt op detail: je proeft seizoenswisselingen, je ziet techniek, en je zit dicht genoeg op de handelingen om het te snappen zonder uitleg.